irrigatio

irrĭgātĭo (inr-), ōnis, f. [irrigo],

• a watering, irrigating: quos (pulvinos) irrigationes abluunt, Varr. R. R. 1, 35, 1: agrorum, Cic. Off. 2, 4, 14: agri, id. de Sen. 15, 53.— With gen. subj.: irrigatione fluminis diluere aliquid, Plin. 36, 12, 17, § 81.—Also transf., refreshment: irrigation ossium tuorum, Vulg. Prov. 3, 8.

ir-rigātio, ōnis, f. (irrigo), die Bewässerung, mit subj. Genet., fluminis, Plin. 36, 81: mit obj. Genet., irrigationes agri, Cic. de sen. 53, agrorum, Cic. de off. 2, 14: irr. (Erfrischung) ossium tuorum, Vulg. prov. 3, 8. – absol. = Überwässerung, Überschwemmung, cataclysmus, quod nos diluvium vel irrigationem dicimus, Hyg. fab. 153: pulvini, quos irrigationes et pluviae tempestates abluunt, Varro r. r. 1, 35, 1.

irrigatio [CL] , watering, irrigation; b (fig.). si inrigatio adfuerit aquarum, ‥ terra ultro fructificat Bede Gen. 40; tunc fluenta aquarum, que diversis mundi partibus sive hominum usui sive telluris ~oni discurrunt, quiescent Pull. Sent. 981D; denique ad ~onem ejus [sc. verbi Domini] pro saliunca ascendet abies et pro urtica crescet myrtus [cf. Is. lv 11, 13] G. Hoyland Ascet. 265A; in terra ‥ sine aratione et insertione et plantatione et ~one Gros. Cess. Leg. II 5. 6; terra non germinat absque frequenti ~one Dastin Ros. 13.  b nonnullas plantas, que virtutis fructum ~one apostolica faciunt J. Sal. Pol. 431C; ‘undis’, ~onibus doctrine Bern. Comm. Aen. 84.

irrĭgātĭō (15) (inr-), ōnis, f. (irrigo), irrigation : Cic. CM 53 ; Off. 2, 41 ; Varro R. 1, 35, 1 ; Plin. 36, 81.

inrigātiō (irr-) ōnis, f

• inrigo, a watering, irrigation: agrorum.