irridicule
irridicule, without wit
irrīdĭcŭlē (inr-), adv. [2. in-ridicule],
- unwittily: non irridicule quidam ex militibus dixit, i.e. wittily, Caes. B. G. 1, 42, 6.
ir-rīdiculē, Adv. (in u. ridicule), nicht witzig, ohne Witz, non irridicule dixit, Caes. b. G. 1, 42, 6.
irrīdĭcŭlē (16) (in, ridicule), dʼune manière peu plaisante : non irridicule Cæs. G. 1, 42, 6, assez plaisamment.
in-rīdiculē (irr-)
adv.,
- without wit, Cs.