omitto

omitto, to let go, let loose, let fall

BWL

omisso discrimine
without discrimination innumerabiles viros omitto
I’m passing over countless men

Could not find omitte in Logeion dictionaries.

omitte Verb: present active imperative 2nd singular of omitto

ŏmitto, īsi, issum, 3, v. a. [ob-mitto], to let go, let loose, let fall.

I Lit. (rare; perh. not in Cic.; cf.: amitto, dimitto): aliquam, Plaut. Mil. 4, 3, 2 (1095); id. Stich. 2, 2, 11 (335): mulierem, Ter. Ad. 172: habenas, to let go, Tac. H. 1, 86: arma, to let fall, Liv. 21, 11: animam, to give up the ghost, to die, Plaut. Am. 1, 1, 85 (237).—
II Trop. (class.).
- A In gen., to lay aside, let go, give up, dismiss, neglect, disregard: omittere tristitiam, Ter. Ad. 267: iracundiam, id. ib. 754: noxiam, to leave unpunished, id. Eun. 853: apparatum, Liv. 37, 10: nec nostrae nobis utilitates omittendae sunt, Cic. Off. 3, 10, 42: omitte timorem, lay aside, id. Rep. 6, 10, 10: voluptates, id. Fin. 1, 10, 36: omnibus omissis his rebus, laying aside all those things, Caes. B. G. 7, 34: primam navigationem ne omiseris, do not neglect, Cic. Q. Fr. 2, 6, 3: teneo quam optabam occasionem neque omittam, id. Leg. 1, 2, 5: hostes, Just. 1, 8, 6: ducum officia, id. 11, 9, 8.—
- B In partic.
- - 1 To pass over, say nothing of, omit, in speaking (cf., relinquo, praetereo): ut omittam cetera quae sunt innumerabilia, Cic. Brut. 76, 266; cf.: ut alia omittam, id. Quint. 22, 70: omitto illa vetera, quod, etc., id. Att. 8, 3, 3: innumerabiles viros, id. Rep. 1, 1, 1: de reditu, id. Pis. 22, 51: de me, id. Rab. Post. 12, 34; Lact. 4, 24, 6.—
  - 2 Of an action, to leave off, give over, cease doing any thing (syn. desino).—With inf.: iratus esse, Plaut. Pers. 3, 3, 26 (430). rogare, id. ib. 4, 4, 90 (648): lugere. Cic. Brut. 76, 266: curare aliquid, id. Cael. 22, 54: mirari, Hor. C. 3, 29, 11.
—Hence, ŏmissus, a, um, P. a., negligent, heedless, remiss (ante-class.): animo esse omisso, Ter. Heaut. 962.—Comp.: ab re Omissior, in respect of property, Ter. Ad. 830.

omitto, mīsī, missum, ere (= *ommitto od. *obmitto), von sich lassen, fahren-, gehen lassen, I) eig. (s. Brix Plaut. mil. 1096), genua, Plaut.: arma, sinken od. fallen lassen, Liv.: so auch habenas, Tac.: iube me omittere hos qui retinent, Plaut.: omissam facere concubinam, laufen lassen, Plaut.: omitte mulierem, Ter.: omitte me, laß mich in Ruhe, Ter.: animam, sein Leben lassen, sterben, Plaut. – II) übtr.: A) im allg., fahren lassen, sein lassen, ganz einstellen, aufgeben, hintansetzen, navigandi in Aegyptum consilium, Liv.: belli consilia, bella, den Gedanken an Kr. fallen lassen, Liv.: u. so mota arma, Liv.: timorem, Cic.: spem, Liv.: pietatem, Cic.: studia tantum intermittantur, ne omittantur, Varro fr.: omnibus rebus omissis, mit Hintansetzung aller usw., Caes.: om. maritum, fahren lassen, verlassen, Tac. ann. 13, 44. – m. dopp. Acc., ne tantum scelus impunitum omittatis, ungestraft hingehen laßt, Sall. Iug. 31, 20 Iord. – m. folg. Infin. = unterlassen, aufhören, deutsch auch durch »nicht weiter, nicht mehr«, omittat urgere, er dringe nicht weiter in uns, Cic.: persequi defectores omiserunt, verfolgten nicht weiter, Iustin.: omitte mirari, wundere dich nicht mehr, Hor.: iam omitto iratus esse, nun will ich nicht mehr zürnen, nun will ich meinen Zorn fahren lassen, Plaut. – non om. m. folg. quo minus u. Konj. = es sich nicht entgehen lassen, zu usw., hostis non omissurus, quo minus expeditus incompositos in agmine aggrederetur, Tac. hist. 2, 40. – B) insbes.: 1) unbenutzt vorbeilassen, unbenutzt lassen, navigationem, Cic. ad Q. fr. 2, 5, 3 M.: teneo quam optabam occasionem neque omittam, Cic. de legg. 1, 5. – 2) unerwähnt lassen, nichts von etw. erwähnen, etw. od. jmd. übergehen, von etw. od. jmd. absehen, omitto illa vetera, Cic.: omitto gratulationes, epulas etc., Cic.: omitto innumerabiles viros, Cic.: eos omittamus, qui etc., Cic.: pleraque differat et praesens in tempus (vor der Hand) omittat, Hor.: de reditu Gabinii omittamus, Cic.: at de me omittamus! Cic.: mit folg. indir. Fragesatz, omitto, quid ille tribunus fecerit, Cic. – ut haec omittam (als Parenthese), Cic.: ut omittam cetera, quae sunt innumerabilia, de istis duobus cum cogito etc., Cic.: nam ut omittam Philippum, omnium his temporibus potentissimus rex Antiochus fuit, Nep.: ut omittam quod (zu geschweigen, daß, abgesehen davon, daß)... certe, Lact. 4, 24, 6. – 3) aus den Augen lassen, außer acht lassen, hostem, Liv.: Galliam, Liv.

ŏmittō, (7) mīsī, missum, ĕre (ob, mitto), tr., ¶ 1 laisser aller loin de soi qqch. quʼon tient, quʼon possède, quʼon a sous la main : jube me omittere hos qui retinent Pl. St. 335, fais-moi donc lâcher par ceux-ci qui me retiennent, cf. Ter. Ad. 172 ; animam Pl. Amph. 240, laisser partir son souffle, se faire tuer ; armis omissis Liv. 5, 47, 5, ayant lâché leurs armes || hostem non omittere Liv. 22, 12, 8, ne pas lâcher lʼennemi, ne pas perdre le contact avec lui ¶ 2 [fig.] a) laisser aller, laisser échapper, renoncer à : omitte tristitiem tuam Ter. Ad. 267 ; tuam iracundiam Ter. Ad. 754, laisse de côté ta tristesse, ta colère [cesse de...], cf. Cic. Rep. 6, 10 ; voluptates Cic. Fin. 1, 36, renoncer aux plaisirs dont on jouit ; omisit et pietatem et humanitatem Cic. Off. 3, 41, il oublia à la fois ses sentiments de frère et dʼhomme ; omnibus omissis rebus Cæs. G. 7, 34, 1, toute affaire cessante ; aliorum naturam imitans omittis tuam Cic. Off. 1, 111, en voulant reproduire lʼindividualité dʼautrui, tu laisses échapper la tienne propre ; teneo quam optabam occasionem neque omittam Cic. Leg. 1, 5, je tiens solidement lʼoccasion que je souhaitais et je ne la lâcherai pas || omittamus lugere Cic. Br. 266, cessons de gémir || avec non et quominus, quin Tac. H. 2, 40 ; Ann. 3, 27, ne pas manquer de ; b) ne pas retenir une chose = nʼen pas parler, la passer sous silence : ut omittam cetera Cic. Br. 266, pour laisser le reste de côté : omitto illa vetera, quod..., Cic. Att. 8, 3, 3, je ne retiens pas ces faits du passé, savoir que... ; omitto innumerabiles viros Cic. Rep. 1, 1, je passe (je ne dis rien de) une foule de grands hommes ; [avec interr. ind.] omitto, quæ perferant... Cic. Tusc. 5, 79, je ne dis pas quelles choses ils supportent de façon ininterrompue... ; [avec prop. inf.] omitto nihil istum versum pertinuisse ad illum Cic. Pis. 75, je néglige de dire que ce vers dont tu parles ne sʼadressait pas du tout à lui ; [abs^t ] de reditu Gabinii omittamus Cic. Pis. 51, ne disons rien au sujet du retour de Gabinius, cf. Cic. Rab. Post. 34.

…paravisse, sceleri ac furori tuo non mentem aliquam aut timorem tuum sed Fortunam populi Romani obstitisse ac iam illa omitto neque enim sunt aut obscura aut non multa commissa postea quotiens tu me designatum, quotiens vero consulem interficere conatus…

Cicero, in Catilinam
…ego ceteras copias, ornamenta, praesidia vestra cum illius latronis inopia atque egestate conferre debeo. sed si, omissis his rebus quibus nos suppeditamur, eget ille, senatu, equitibus Romanis, urbe, aerario, vectigalibus ,…

Cicero, in Catilinam
…Romanis, urbe, aerario, vectigalibus, cuncta Italia, provinciis omnibus, exteris nationibus, si his rebus omissis causas ipsas quae inter se confligunt contendere velimus, ex eo ipso quam valde illi iaceant intellegere possumus. ex…

Cicero, in Catilinam
…quo non modo non intrari sed ne perspici quidem posset. His rebus cum iter agminis nostri impediretur, non omittendum sibi consilium Nervii existimaverunt. Loci natura erat haec, quem locum nostri castris delegerant. Collis ab summo aequaliter…

Julius Caesar, Gallic War
…hic pecuniae aut gratiae servitis, eo fit, ut impetus fiat in vacuam rem publicam. Sed ego haec omitto. Coniuravere nobilissumi cives patriam incendere, Gallorum gentem infestissumam nomini Romano ad bellum arcessunt, dux hostium cum exercitu…

Sallust, Catilina
…. Postquam eo ventum est, unde a ferentariis proelium conmitti posset, maxumo clamore cum infestis signis concurrunt pila omittunt, gladiis res geritur. Veterani pristinae virtutis memores comminus acriter instare, illi haud timidi resistunt maxuma vi certatur…

Sallust, Catilina
…manus supplices ad caelum tendere, miserari parvos liberos, rogitare omnia, omni rumore pavere, superbia atque deliciis omissis sibi patriaeque diffidere. At Catilinae crudelis animus eadem illa movebat, tametsi praesidia parabantur et ipse lege Plautia interrogatus…

Sallust, Catilina
…quo alterum potest habere dubitationem, adhibendumne fuerit hoc genus, quod in divisione Panaeti tertium est, an plane omittendum, alterum dubitari non potest, quin a Panaetio susceptum sit, sed relictum. Nam qui e divisione tripertita…

M. Tullius Cicero, De Officiis
…. quid hoc homine facias, aut quo civem importunum aut quo potius hostem tam sceleratum reserves qui, ut omittam cetera quae sunt ei cum conlega immani impuroque coniuncta atque communia, hoc unum habet proprium, ut ex urbe…

Cicero, pro Sestio
…. quis umquam consul senatum ipsius decretis parere prohibuit quis tyrannus miseros lugere vetuit Parumne est, Piso, ut omittam Gabinium, quod tantum homines fefellisti ut neglegeres auctoritatem senatus, optimi cuiusque consilia contemneres, rem publicam proderes ,…

Cicero, pro Sestio

Menu

Word wheel

omitto

BWL

Saved

Recent