sanctificator
sanctĭfĭcātor, ōris, m. [sanctifico],
- a sanctifier (eccl. Lat.), Tert. ap. Prax. 2; Aug. Conf. 10, 34; Vulg. Ezech. 37, 28.
sānctificātor, ōris, m. (sanctifico), der heiligt, der Heiligmacher, Eccl.
Deus ‥ omnium rerum creator ac ~or
quam benignus Creator, quam munificus Munerator, quam pius ~or
‘Pater et Filius et Spiritus Sanctus sunt sanctus Israel’, id est ~or Israelis
intrudere pro pastore devoratorem ‥ pro ~ore profanatorem
esto Domine plebi tuae ~or [gl.: ] et custoshælgare
sānctĭfĭcātŏr, ōris, m. , sanctificateur : Aug. Conf. 10, 34.
Præsto ministrator, devotus Sanctificator, Judex discretus, doctor bonitate repletus.