sanctiloquus
sanctĭlŏquus, a, um, adj. [sanctus-loquor],
- speaking holily (eccl. Lat.): Lucas, Prud. Apoth. 1070: propheta, Paul. Nol. Carm. 23, 228.
sānctiloquus, a, um (sancte u. loquor), heilig redend, Eccl.
ut si sanctiloquos peragraverit ordine libros
sānctĭlŏquus, a, um (sanctus, loquor), dont le langage est saint : P. Nol. Carm. 26, 228.
Arator. in Act. Apost. cap. 19 :.... et Sanctiloquo sublimis in ore Propheta Terrarum mansisse famem.
Quod si Sanctiloquos volvamus ab ordine libros.