sanctificus
sanctĭfĭcus, a, um, adj. [sanctifico],
- sanctifying (eccl. Lat.): auctor Spiritus, Juvenc. praef. 1 fin.
sānctificus, a, um (sanctus u. facio), I) act., heiligend, Eccl. – II) passiv, geheiligt, vates, Iuven. in Levit. 136.
[Matthaeus ] plurima sanctificis narrans miracula scedis
in qua die frequenter Christus ad laudem et gloriam ~i nominis sui miracula facere et ostendere est dignatus
illud ~um confixi Domini ferrum invenerunt coaluisse ad integrum
sānctĭfĭcus, a, um (sanctus, facio), sanctifiant : Juvenc. pr. 1.
Quæ tam Sanctifici conservant munera tactus.