sanctimonium
sānctimōnium, iī, n. (sanctus), I) die Heiligkeit, der gottgefällige Wandel, Augustin. in psalm. 99, 13 u.a. – II) das Märtyrertum, Cypr. epist. 21, 4 u. 75, 12.
sānctĭmōnĭum, ĭī, n. (sanctus), sainteté : Aug. Psalm. 99, 13 || le martyre : Cypr. Ep. 21, 4.
Numquid ideoSanctimonium reprehendendum est ?
Bona est enim fœcunditas in conjugio, sed melior est integritas inVita S. Angilberti sæc. 4. Benedict. part. 1. pag. 124 :Sanctimonio .
Sic donnus Angilbertus a Sacerdotii Sanctimonio desciscens, Regis gener effectus est.
Locus ille fuit Sanctimonium universæ terræ, cui flamen, et feriationes, et sacrificiorum varii ritus deputati fuerant.
Suscipe sancte Pater oblationem, quam tibi per manus nostras sancta offerre disponit congregatio in S. Radegundis virginis Sanctimonio.
Jubeat Sanctimonium vestrum eamus ad eum.Ejusdem Thimothei Epistol. ad Pastorem :
Oramus Sanctimonium vestrum, etc.Acta S. Suzannæ :
Oro Sanctimonium vestrum, ut salvetis animam meam.Adde Vitam S. Angilberti Abb. n. 4. 49. Nicolaum I. PP. Epist. 49. 54. Joannem VIII. PP. Epist. 253. 292. etc.