sanctificium
sanctĭfĭcĭum, ii, n. [sanctifico],
- sanctification; meton., a sanctuary (eccl. Lat.), Tert. Res. Carn. 47 (from Paul. ad Rom. 6, 19); Vulg. Psa. 77, 69.
sānctificium, iī, n. (sanctificus), die Heiligung, Eccl.
sānctĭfĭcĭum, ĭī, n. (sanctificus), sanctification : Tert. Res. 47.
Sicut enim primi Gregorii tempore B. Andreas Apostolus ultor extitisse legitur sui sanctuarii ; ita et in diebus Hiltebrandi ejusdemque Gregorii VII. B. Paulus Apostolus vindex enituit sui Sanctificii.Eadem notione occurrit in Psalm. 77. v. 69 :
Et ædificavit sicut unicornium Sanctificium suum in terra.Ubi S. Hieronymus :
Ædificavit in similitudine monocerotis Sanctuarium suum.Vide Sanctuarium 1.