spectamen
spectāmen, ĭnis, n. [specto]. *
- = specimen, a mark, sign, proof: spectamen bono servo id est, Ut absente ero rem sui eri diligenter Tutetur, Plaut. Men. 5, 6, 1 (966).—
- II = spectaculum, a sight, scene, spectacle (Appuleian): miserum funestumque spectamen aspexi, Ap. Met. 4, 20, 15; novum et memorandum, id. ib. 7, 13, 5.
spectāmen, inis, n. (specto), I) die Probe, der Prüfstein, Plaut. Men. 966. – dah. a) die Bewährung, das Erprobtsein, morum, Prud. psych. 913. – b) der Beweis, geometrica spectamina, Gromat vet. 61, 13. – II) der Anblick, das Schauspiel, Apul. met. 4, 20 u. 7, 13: iucunda spectamini, Claud. Mam. de stat. anim. 2, 12, 7.
moderni qui interiora philosophie ~ina [] profundius ‥ sunt scrutati : Trevisa þe inner point[es]
sunt etiam scientiarum ~ina plurima, tamen differunt. ‥ terra nisi luce lustrata videri [non ] potest. similiter disciplinarum ~ina non possunt intelligi nisi ab aliquo sole suo illustrentur
donec pennae virtutum paulatim accrescant, quibus ad altiora puri aetheris ~ina volantes dicere valeatis ‥
spectāmĕn, ĭnis, n. (specto), ¶ 1 preuve, indice : Pl. Men. 966 ¶ 2 spectacle : Apul. M. 4, 20.
- 1. (Plaut.) bewijs; kenmerk;
- 2. schouwspel, aanblik.