spectate

spectātē, adv., v. specto fin.

spectātē, Adv., doch nur im Superl. (spectatus), herrlich, vortrefflich, spectatissime florere, Plin. 21, 2: has res administrare, Amm. 28, 3, 9.

spectātē, dʼune manière remarquable [usité seul^t au superl.] : spectatissime Plin. 21, 2 ; Amm. 28, 3, 9.