spectativus
spectātīvus, a, um, adj. [specto],
- contemplative, speculative: thesin a causā sic distinguunt, ut illa sit spectativae partis, haec activae, Quint. 3, 5, 11: opp. actualis, Isid. 2, 24, 9.
spectātīvus, a, um (specto), zur Betrachtung gehörig, theoretisch, pars (philosophiae), Ggstz. pars activa, Quint. 3, 5, 11; Ggstz. actualis, Isid. orig. 2, 24, 9.
spectātīvus, a, um (specto), spéculatif : Quint. 3, 5, 11.