specularius
spĕcŭlārĭus (contr. collat. form SPECLARIVS, Inscr. Orell. 4284), ii, m. [speculum],
- a mirror-maker, Dig. 50, 6, 6; Cod. Th. 13, 4, 2; Cod. Just. 10, 64, 1; Inscr. Orell. 6296.— Called also ‡ SPECVLARIARIVS (or contr. SPECLARIA), Inscr. Orell. 6351 sq.
speculārius, iī, m. (speculum), der Spiegelverfertiger, Tarrunt. Patern. dig. 50, 7 (6), 6. Cod. Theod. 13, 4, 2. Corp. inscr. Lat. 5, 5203; 6, 7299: synkop., speclārius, Corp. inscr. Lat. 6, 2206 u. 6, 9900: appos., discentes specularii, Lehrlinge der Spiegelverfertiger, Corp. inscr. Lat. 6, 8659. – so auch speclāria, ae, f., Spie-gelscheibenhändlerin, Corp. inscr. Lat. 6, 10112 (wo falsch speciaria).
dum ‥ puer ‥ sacerdoti traditus essem, qui forte ~iam magicam exercebat, contigit ut me et paulo grandiusculum puerum ‥ pro pedibus suis sedentes ad ~ie sacrilegium applicaret
~ios vocant qui in corporibus levigatis et tersis ut sunt lucidi enses ‥ speculorumque diversa genera divinantes curiosis consultationibus satisfaciunt
frustra sibi ~ii blandiuntur, quod nihil immolant
phitonici seu ~ii dicuntur, quorum est ars inspicere in speculis ‥ in quibus vident, ut dicunt, mirabilia
gaudet ‥ naturaliter de objecto quod cognoscit et appetit ita plene sicud felix ~ius
spĕcŭlārĭus, ĭī, m. (speculum), miroitier : Cod. Th. 13, 4, 2 || sync. speclārius, CIL 6, 9900.