vitor
vītor (less correctly, vĭētor), ōris, m. [vieo],
- a basket-maker, trunk-maker, cooper, Plaut. Rud. 4, 3, 51 (988); Inscr. Grut. 1178, 4; Don. ad Ter. Eun. 688: Vannorum sirpiarumque vitores, Arn. 2, 38; Dig. 9, 2, 27 fin.
vītor, ōris, m. (wie vīmen v. vieo), der Korbflechter, Plaut. rud. 990. Donat. Ter. eun. 4, 4, 21: vannorum sirpiarumque vitores, Arnob. 2, 38; vgl. Gloss. II, 210, 16 ›vitor, καλοπλοκός‹. – ➳ Nbf. vietor, Mar. Victorin. (VI) 56, 18. Donat. Ter. eun. 4, 4, 21. Corp. inscr. Lat. 11, 894.
vītŏr, ōris, m. , (cf. vimen, vieo ), celui qui tresse lʼosier : Pl. Rud. 998 ; Don. Eun. 4, 4, 21 ; vannorum vitores Arn. 2, 38, vanniers, cf. Dig. 9, 2, 27 ; Gloss. Labb.