vitisator
vitisator, a vine-planter, wine-grower
vītisator, ōris, m.: a vine-planter, 7.179. (vītis, a vine, and 1. serō)
vītĭ-sător, ōris, m. [vitis-sero],
- a vineplanter: Sabinus, Verg. A. 7, 179.—Of Bacchus, Att. ap. Macr. S. 6, 5.—Of Saturn, Arn. 3, 117.
vītisator, ōris, m. (vitis u. sator), der Weinpflanzer, Verg. Aen. 7, 179: v. Bacchus, Acc. tr. 241. Anthol. Lat. 574, 1 (751, 1): v. Saturnus, Arnob. 3, 29 extr.
vītĭsătŏr, (15) ōris, m. (vitis, sator), planteur de la vigne : Acc. Tr. 241 ; Virg. En. 7, 179.
vītisator ōris, m
- vitis+1 SA-, a vine-planter, wine-grower: Sabinus, V.