vitifer
vītĭfer, ĕra, ĕrum, adj. [vitis-fero],
- vinebearing, i. e. supporting or producing vines: arbores, Pall. 3, 13, 2: colles, Plin. 3, 5, 9, § 60; cf. mons, Sil. 4, 349: Vienna, Mart. 13, 107, 1.
vītifer, fera, ferum (vitis u. fero), Weinstöcke tragend, arbores, Pallad.: colles, mit Reben (Weinstöcken) bewachsen, Rebenhügel, Plin.: u. so mons, Sil.: Vienna, weinreich, Mart.
hic valuit lacrimosus Adam, Noe vitifer, Abraham / primula lux fidei psalmographusque David
gigas abies, pacis oliva parens, / ulmus vitifera, superatrix palma
spiritus regis ita revixit ut mox omnem cum sudore ~ero reciperet sospitatem
vītĭfĕr, ĕra, ĕrum (vitis, fero) qui porte la vigne : Pall. 3, 13, 2 || qui produit de la vigne, planté de vignes : Plin. 3, 60.