vitiositas
vitiositas, faultiness, corruption, viciousness, wickedness
vĭtĭōsĭtas, ātis, f. [vitiosus], faultiness, corruption, viciousness, vice. *
- I Lit.: umoris, Macr. S. 7, 10, 10.—
- II Trop. (Ciceron.): hujus virtutis contraria est vitiositas. Sic enim malo quam malitiam appellare eam, quam Graeci κακίαν appellant. Nam malitia certi cujusdam vitii nomen est, vitiositas omnium, Cic. Tusc. 4, 15, 34: vitiositas autem est habitus aut affectio in totā vitā inconstans et a se ipsa dissentiens, id. ib. 4, 13, 29.
vitiōsitās, ātis, f. (vitiosus), I) die Fehlerhaftigkeit, Verdorbenheit, umoris, Macr. sat. 7, 10, 10. – II) übtr., die Lasterhaftigkeit, Cic. Tusc. 4, 29 u. 34: Ggstz. virtus, Augustin. c. sec. resp. Iulian. 6, 23.
cujus defectus est duplex: aut ex parvitate pulmonis aut ex ~ate toracis
sicque infirmate ~atem nature sola superna gracia reformavit
contingit ut ‥ nisi firmo virtus gradu nitatur, ~atis interdum nevo denigretur
vicium ‥ est ipsa ociositas: non facere namque bonum cum possis imminucio est bonitatis, que omnino expers esse non potest ~atis
vĭtĭōsĭtās, ātis, f. (vitiosus), ¶ 1 vice, tare [physique] : Macr. Sat. 7, 10, 10 ¶ 2 [fig.] disposition vicieuse : Cic. Tusc. 4, 29 ; 34.
vitiōsitās ātis, f
- vitiosus, faultiness, corruption, viciousness, wickedness: nomen est vitiositas omnium (vitiorum).