vitiose

vĭtĭōsē, adv., v. vitiosus fin.

vitiōsē, Adv. (vitiosus), fehlerhaft, mangelhaft, I) eig.: v. se habere, in einem fehlerhaften Zustande-, in einer fehlerhaften Lage sein (v. Gliedmaßen, Ggstz. vitio carere), Cic. Tusc. 3, 19. – II) übtr., fehlerhaft, verkehrt (Ggstz. recte), A) im allg.: v. concludere, Cic.: illud vero idem Caecilius vitiosius (noch verkehrter), Cic.: vitiosissime usurpare, Colum. – B) insbes., mit Begehung eines Formfehlers = gegen die Auspizien, ferro leges, Cic. Phil. 5, 10 (wofür das. deutlicher contra auspicia).

vitiose [CL], with faults or defects, faultily, defectively. b with moral fault, wrongly, wickedly. ne per librariorum ut solet antiquitatem vel negligentiam confuse ~e lex illa duraret Theod. Pen. pref.; Tharsis Josephus Cilicas arbitratur, ‘thar’ aspirationis litteram ~e a posteris in ‘tar’ dicens fuisse corruptam Bede Gen. 115D; Virgilius sic ait in X: ‘irritatque virum telis et voce lacessit’, licet quidam ~e scriptum legant ‘irritat atque virum telis’ [Verg. Aen. X 644] Abbo QG 6 (14); reperta sunt ‥ quaedam in veteribus libris ~e descripta Folc. V. Bot. Pref. 374; Merleburgam, ubi fons est quem si quis ‥ gustaverit, Gallice barbarizat, unde cum ~e quis illa lingua loquitur, dicimus eum loqui Gallicum Merleburge Map NC V 6 f. 70v; 1259 si contigerit ‥ librum viciose in aliqua parte esse deterioratum Ann. Durh. 92; nam ~e ponitur quia contradicit regulas magistri Franchonis Hauboys 286; ordinans ergo male seu ~e aliquem in officium ecclesie seu alterius rei est causa omnium malorum Gascoigne Loci 55.  b suggerebatur ‥ tamquam homini ut signo aliquo exploraret ipse ‥ quam multum apud Deum posset. quod ~e fit cum fit Bede Luke 369C; ex hoc non sequitur propositum, quia circa multa contingit errare et ~e agere, tantum circa unum perfecte circumstantionatum contingit recte agere Duns Ord. X 214; omnis talis actus potest elici virtuose et ~e Ockham Sent. IV 517.

vĭtĭōsē (16) (vitiosus), dʼune manière défectueuse : [en parl. dʼun membre] vitiose se habere Cic. Tusc. 3, 19, être en mauvais état || [fig.] concludere Cic. Ac. 2, 98, tirer une conséquence fausse, conclure mal || dʼune manière défectueuse, entachée dʼirrégularité [contre les auspices] : Cic. Phil. 5, 10 || vitiosissime Col. Rust. 4, 24, 15.

vitiose . adv. c. s. (vitium.)
不正。弊然。— se habens membrum 有殘廢之肢體。Concludere vitiose 其推論有弊。

Suggest a Translation
See an image

vitiōsē adv.with comp.

• vitiosus, faultily, defectively, badly, corruptly: vitiose se habet membrum tumidum: illud vitiosius (dixit).