vitilitigo
vĭtĭlītĭgo, āre, v. n. [vitium-litigo],
- to quarrel disgracefully, to brawl, wrangle to abuse, calumniate: scio ego, quae scripta sunt, si palam proferantur, multos fore qui vitilitigent, Cato ap. Plin. praef. § 30; cf. vitilitigator.
vitilītigo, āre (vitium u. litigo), den Splitterrichter (Mäkler) machen, daran herummäkeln, Cato de re mil. fr. 1 (bei Plin. praef. § 32). Firm. math. 6, 27, 2. Gloss. bei Löwe Prodr. p. 5 (wo vitilitigant zu schreiben). – ➳ vitigilat, vituperat, Gloss. IV, 296, 40.
vĭtĭlītĭgō, (16) āre, intr. (vitium, litige), chicaner, chercher à tort des querelles : Cat. d. Plin. præf. 32 ; Firm. Math. 6, 27, 2.