vitium

virtus est vitium fugere
virtue is to flee vice

vĭtĭum, ii (gen. plur. vitiūm, Titin. ap. Non. p. 495, 13), n. [from the same root with vieo, vitis, vitta; prop. a twist; hence], a fault, defect, blemish, imperfection, vice (syn. menda).

• I Lit.: quomodo autem in corpore est morbus, est aegrotatio, est vitium: sic in animo. Morbum appellant totius corporis corruptionem: aegrotationem morbum cum imbecillitate: vitium, cum partes corporis inter se dissident; ex quo pravitas membrorum, distortio, deformitas. Itaque illa duo, morbus et aegrotatio, ex totius valetudinis corporis conquassatione et perturbatione gignuntur: vitium autem integrā valetudine ipsum ex se cernitur, Cic. Tusc. 4, 13, 29: corporis, Plaut. Most. 1, 3, 118 (274); Ov. F. 4, 148: mancipii, Dig. 21, 1, 1, § 6: jumenti, ib. 21, 1, 38 init.—In buildings, a breach, defect: si nihil est in parietibus aut in tecto vitii, Cic. Fam. 9, 15, 5; cf.: si aedes corruerunt vitiumve fecerunt, have received damage, become damaged, id. Top. 3, 15.—In plants, a blemish, vice: sive illis (agris) omne per ignem Excoquitur vitium atque exsudat inutilis umor, Verg. G. 1, 88: vitio moriens sitit aëris herba, id. E. 7, 57.—In fruits, the useless part, the core: vitiumque cinctum fructu, Plin. 15, 28, 34, § 112.—
• II Trop.
• • A In gen., a fault, defect, blemish: acutius atque acrius vitia in dicente quam recta videre, Cic. de Or. 1, 25, 116; cf. orationis, Quint. 1, 5, 1; 12, 1, 22: sermonis, id. 1, 1, 13: soloecismi, id. 1, 5, 53: ingenii, id. 10, 1, 60: mentis, id. 12, 1, 32: Stoicae sectae, id. 11, 1, 70: et illud mihi vitium'st maximum, my greatest fault, Ter. Hec. 112: huc si perveneris, meum vitium fuerit, my fault, Cic. Ac. 2 (Luc.), 16, 49: quamvis quis fortunae vitio, non suo decexisset, id. Phil. 2, 18, 44: honorem vitio civitatis, non suo, non sunt adsecuti, id. Har. Resp. 26, 56: male conjecta falsa sunt, non rerum vitio, sed interpretum inscientiā, id. Div. 1, 52, 118: animadverso vitio castrorum totā nocte munitiones proferunt, i. e. the faulty, unfavorable position (just before: natura iniquo loco castra ponunt), Caes. B. C. 1, 81: milites item conflictati et tempestatis et sentinae vitiis, the injurious effects, id. ib. 3, 28: sese nihil adhuc arbitrari vitio factum eorum, id. ib. 3, 57: vini vitio atque amoris feci, through the fault of, Plaut. Aul. 4, 10, 15 (745).—
  • B In partic.
  • • 1 A moral fault, failing, error, offence, crime, vice (the predom. signif. of the word in prose and poetry; cf.: scelus, delictum): nullam quidem ob turpitudinem, nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum, Cic. Clu. 48, 133: legibus et praemia proposita sunt virtutibus et supplicia vitiis, id. de Or. 1, 58. 247: virtus est vitium fugere, Hor. ep. 1, 1, 41: senectus est naturā loquacior, ne ab omnibus eam vitiis videar vindicare, Cic. Sen. 16, 55: in vitio esse, id. Off. 1, 19, 62: ne sibi vitio verterent, quod abesset a patriā, reckon it a fault, id. Fam. 7, 6, 1: te laudem Sex. Roscio vitio et culpae dedisse, id. Rosc. Am. 16, 48; Matius ap. Cic. Fam. 11, 28, 2.—
    • • b In respect of female chastity (whether of maidens or wives), a violation: quia pudicitiae hujus (Alcumenae) vitium me hic absente est additum, Plaut. Am. 2, 2, 179 (811): pudicitiae ejus nunquam nec vim nec vitium attuli, id. Ep. 1, 2, 7 (110): quoi misere per vim vitium obtulerat, Ter. Ad. 308; so, offerre, id. ib. 296: virginis, id. Eun. 722; cf.: vitium auctore redemit, Ov. H. 16 (17), 49.—
    • 2 In relig. lang., a defect in the auspices or auguries: si cui servo aut ancillae dormienti evenit, quod comitia prohibere solet, ne id quidem mihi vitium facit, Cato ap. Fest. s. v. prohibere, p. 234 fin. Müll.; Ter. Hec. 2; Liv. 8, 23, 16; 4, 7, 3: id igitur obvenit vitium, quod tu jam Cal. Jan. futurum esse provideras, Cic. Phil. 2, 33, 83: tabernaculum vitio captum, id. N. D. 2, 4, 11; cf.: vitio navigare, id. Div. 1, 16, 29: comitiorum solum vitium est fulmen, id. ib. 2, 18, 43.—
    • 3 A fault of language: barbarismi ac soloecismi foeditas absit ... haec vitia, etc., Quint. 1, 5, 5.—
    • 4 In coinage, t. t., base metal, alloy: in aurum vitii aliquid addere, Dig. 48, 10, 9 praef.; cf.: ignis vitium metallis Excoquit, Ov. F. 4, 785.

vitium, iī, n., der Fehler, das Gebrechen, der Schaden, I) eig.: a) übh.: corporis, Plaut.: u. Cic.: v. mancipii, iumenti, ICt.: si nihil est in parietibus aut in tecto vitii, Cic.: si aedes corruerunt vitiumve fecerunt, schadhaft geworden sind, Cic.: vitio moriens sitit aëris herba, Verg. – b) als mediz. t.t., der Fehler, das Leiden, nervine id vitium an cutis sit, Cels.: v. ani, Cels.: v. intestinorum, Cels.: vitia per totum corpus orientia, Cels. – als Krankheitsursache, ex aliquo vitio quasi parva fistula aperitur, Cels.: porrigo non sine aliquo corporis vitio nascitur, Cels.: sive tempestatum, vitio sive corporis, ungesunde Beschaffenheit, Cels. – c) als t.t. der Münze, der falsche Zusatz zum od. im edlen Metalle, in aurum vitii aliquid addere, Gold verfälschen, Ulp. dig. 48, 10, 9 pr.: ignis... vitium (die Schlacke) metallis excoquit (scheidet aus), Ov. fast. 4, 785. – II) übtr.: A) im allg., der Fehler (Schnitzer), Fehlgriff, Mißgriff, Mangel, die Unvollkommenheit, Schuld, adversum v. castrorum, fehlerhafte, ungünstige Lage, Caes.: v. orationis, Quint.: v. sermonis, Quint.: v. ingenii, Quint.: v. Stoicae sectae, Quint.: vitia hostium, Tac.: vitia in dicente acutius quam recta videre, Cic.: huc si perveneris, meum v. fuerit, meine Schuld, Cic.: illud mihi vitium est maximum, das ist mein größter Fehler, Ter.: sine medici vitio, Cels.: vini vitio atque amoris feci, Plaut.: si aliquid modo esset vitii, auch der geringste Fehler, Cic.: itaque hāc rogatione non iudicum sententia, sed legis vitium corrigebatur, Cic.: hoc vitium compensare vel facultate vel copiā (v. Redner), Cic.: multa vitia ponere, Cic.: omnia fere vitia vitare, Cic.: vitia in sermone, quo minus is Latinus sit, duo possunt esse, Cornif. rhet. 4, 17. – vitium est m. Infin., an vitium nullum est non parēre rationi? Cic. Tusc. 4, 39: non erit vitium porrexisse stipem, Sen. contr. 1, 1, 9. – B) insbes.: 1) als t.t. der Religionssprache, der Fehler in den Augurien (Auspizien), der Formfehler, id igitur obvenit vitium, quod tu iam Kal. Ian. futurum esse provideras, Cic.: tabernaculum vitio (gegen die Auspizien) captum, Cic.: vitio creatum esse (v. höheren Magistraten), Liv.: navigare vitio, Cic.: comitiorum solum vitium est fulmen, Cic. – 2) der moralische Fehler, das Vergehen, die Schuld, das Laster (Ggstz. virtus), a) übh.: nullum ob totius vitae non dicam vitium, sed erratum, Cic.: verb. m. culpa, Fehler der Genußsucht, Hor.: vitium alci dicere, jmdm. etwas Böses nachsagen, Komik.: v. fugere, Hor.: ne sibi vitio verterent, quod abesset a patria, Cic.: vitio ducere, zum Fehler (als Tadel) anrechnen (Ggstz. laudi ducere), Ter.: hoc vitio datur, wird zum F. angerechnet (Ggstz. hoc laudi est), Ter.: alci vitio dare (Ggstz. laudi dare), Ter.; m. folg. si od. quod (daß), es zum Fehler (zum Verbrechen) anrechnen, Cic.: verb. alci alqd vitio et culpae dare, Cic.: in vitio esse, fehlerhaft sein, Tadel verdienen (Ggstz. in laude esse), Cic., u.v. Pers. = in Schuld sein, Cic.: hoc est in vitio m. folg. Infin., Cic. de fin. 5, 31: non vitiosus homo es, sed vitium (das leibhaftige Laster), Mart. – b) die Schändung des weiblichen Geschlechtes, addere, afferre vitium pudicitiae alcis, Plaut.: offerre vitium, Gell.: per vim offerre vitium, Ter. – ➳ Genet. Plur. vitiûm, Titin. com. 149.

vitium [CL] 1 fault, defect, flaw. b defect, disorder (of body). Josephus sentire videtur aquas istas amaritudinis ~ium ex eo contraxisse quod immobiles uno in loco perseverabant Andr. S. Vict. Hept. 123; hujusmodi ‥ omnia si patens habeant ~ium non dubitabilia, sed reprehensibilia sunt; si ‥ latens, pro dubitabilibus haberi poterunt Balsh. AD rec. 2 119; igma, ~ium vasorum fictilium Osb. Glouc. Deriv. 292; quid inter animal irrationale hominemque distat animalem ‥ nisi quia quod illi natura est, hoc isti depravate nature est ~ium J. Ford Serm. 77. 5.  b est ‥ umor subcutaneus de ~io vesicae natus Bede Luke 510D; decessit post paucos annos ~io podagre W. Malm. GP IV 168; luscitio, oculorum ~ium Osb. Glouc. Deriv. 325; mulier quedam de Abbendonia, Remildis nomine, que fere per tres annos continuos ~io matricis laboraverat Mir. Fridesw. 14; sicut nuper accidit quendam nobilem ad tantam desipientiam melancholie ~io devenisse quod ‥ murilegum se putabat Bart. Angl. IV 11; ciliaca passio dicitur fluxus ventris factus ~io stomachi, dicta a cilia, quod est venter SB 16. 2 fault in performance or execution, error, mistake (in quot. w. ref. to language). credo primitus ‘insigne Castorum’ esse positum, sed ~io librariorum ‘r’ litteram adjectam Bede Acts 993C; c798 possunt ‥ quaedam ex his exemplis ~io scriptoris esse corrupta Alcuin Ep. 162; sume sind gecwedene ~ia, þæt synd leahtras on ledenspræce on manegum wisum miswrittene oððe miscwedene Ælf. Gram. 294; ~io scriptorum, qui sepe de duobus nominibus unum faciunt Andr. S. Vict. Hept. 86; ~ia, figure et colores quadam similitudine vestiuntur et sunt in multis ex equo sibi respondentia, in multis excedentia pariter et excessa Gerv. Melkley AV 7; est ~ium aliquod translationis Bacon Tert. 125; ~ia ‥ cartarum sunt v que falsas reddunt cartas, pariter contenciosas FormMan 1; a1332 tractatus de barbarismo et ceteris ~iis artis gramatice Libr. Cant. Dov. 27. 3 moral fault or failing, shortcoming, vice. sacerdotes habet Britannia ‥ populos docentes, sed praebendo pessima exempla, ~ia malosque mores Gildas EB 66; si quis episcopus aut aliquis ordinatus in consuetudine ~ium habuerit ebrietatis, aut desinat aut deponatur Theod. Pen. I 1. 1; grave quidem ~ium stultitiae sed non levius est verbositatis Bede Prov. 1022B; nam qui in ~io potens est, is utique vitiosus et impotens est Pull. Sent. 807B; commune ‥ medicorum ~ium est semper circa egritudines variare P. Blois Ep. 43. 126B; propter ~ium sodomiticum commissum cum famulo suo in coquina Meaux II 321. 4 (in ~io) in a faulty or defective state. virtutes discretionem quaerunt, et nimietas omnis in ~io est Bede Prov. 956C; quidquid modum excedit in ~io est Alcuin Rhet. 43; res itaque non sunt in ~io sed usus J. Sal. Pol. 587A. 5 (in gl.). hoc viscium, A. a wyse WW.

vĭtĭum, (6) ĭī, n. , ¶ 1 défaut, défectuosité, imperfection, tare : corporis Cic. de Or. 2, 266, défaut physique, difformité, infirmité ; in tecto Cic. Fam. 9, 15, 5, défectuosité dans le toit ; si ædes vitium faciunt Cic. Top. 15, si un édifice se détériore || [en parl. du sol] état défectueux : Virg. G. 1, 88 ¶ 2 [fig.] a) défaut : vitia in dicente videre Cic. de Or. 1, 116, voir ce qui est mauvais chez un orateur ; vitium castrorum Cæs. C. 1, 81, 3, mauvaise installation dʼun camp ; vitia orationis Quint. 1, 5, 1, défauts de style ; huc si perveneris, meum vitium fuerit Cic. Ac. 2, 49, si tu parviens, à cette conséquence, ce sera ma faute ; fortunæ vitio Cic. Phil. 2, 44, par la faute de la fortune || b) [religieus^t ] défectuosité, irrégularité, vice dans les auspices : Cic. Phil. 2, 83 ; Nat. 2, 11 ; Div. 2, 43 ; vitio navigare Cic. Div. 1, 29, prendre la mer contre les auspices ; c) [moral^t ] : [oppos. à virtutes ] Cic. de Or. 1, 247, les vices || alicui vitio vertere quod Cic. Fam. 7, 6, 1, faire un crime à qqn de ; aliquid alicui vitio et culpæ dare Cic. Amer. 48, objecter qqch. à qqn comme une tare et un signe de culpabilité ; in vitio esse Cic. Off. 1, 23.être coupable, être en défaut ; ea animi elatio in vitio est Cic. Off. 1, 62, cette grandeur dʼâme est un défaut ; hoc est in vitio... perhorrescere Cic. Fin. 5, 31, cʼest un défaut que de redouter... ; d) outrage, attentat à la pudeur : vitium alicujus pudicitiæ addere, afferre Pl. Amph. 811 ; Epid. 110, déshonorer, ravir lʼhonneur dʼune femme, ou alicui vitium offerre Ter. Ad. 308 ; vitium virginis Ter. Eun. 722, viol de jeune fille.

➳ gén. pl. vitium Titin. 149.

vitium , ii. n.
毛病。弊。疵。黑斑。不善。恙。凶兆。罪惡。— facere 將倒。— offerre virgini vel — pudicitiae afferre 誘重女。Vitio dare vel vertere ei 歸于人之過失。In vitio verbum ponere 以一句歸惡意。Vini vitio id fecit 其行此係酒弊所致。\Vitium pro* Vitiorum.

Suggest a Translation
See an image

vitium ī, n

• VI-, a fault, defect, blemish, imperfection, vice: vitium (appellant), cum partes corporis inter se dissident: corporis, O.: si nihil est in tecto vitii: si aedes conruerunt vitiumve fecerunt, have been damaged: vitio moriens sitit aëris herba, V.—A defect in the auspices, unfavorable sign, impediment: divinare, quid in castris vitii obvenisset, L.: vitio navigare: comitiorum solum vitium est fulmen.—In coinage, base metal, alloy: ignis vitium metallis Excoquit, O.—Fig., a fault, defect, blemish: acutius vitia in dicente quam recta videre: Et illud mihi vitiumst maximum, my greatest fault, T.: animadverso vitio castrorum, i. e. the unfavorable situation, Cs.: milites conflictati et tempestatis et sentinae vitiis, the injurious effects, Cs.—A moral fault, failing, error, offence, crime, vice: legibus proposita sunt supplicia vitiis: Virtus est vitium fugere, H.: ne sibi vitio verterent, quod abesset, i. e. blame him. —A crime against female chastity, violation: Quoi misere per vim vitium obtulerat, T.: vitium auctore redemit, O.