αἴτιον Save Pape Abbott-Smith NT αἴτιον, τό, eigtl. neutr. von αἴτιος, der Grund, die Ursach, διʼ ὃ γὰρ γίγνεται, τοῦτʼ ἔστι τὸ αἴτιον, Plat. Crat. 413a ; Dem. 18.286 u. Sp. Number of occurrences in NT: 1Strong 158 * αἴτιον, -ου, τό, v.s. αἴτιος.