αἰτιατός
αἰτιατός, produced by a cause, effected
αἰτι-ᾱτός, ή, όν, verb. Adj.
- produced by a cause, effected, Arist. APo. 76a20; τὸ αἰ. effect, opp. τὸ αἴτιον cause, ib. 98a36, Plot. 6.2.3: Comp. -ότερος Eustr. in APo. 40.28.
1 producido por una causa, causado
μὴ αἰτιατὰ αἴτια
• subst. τὸ αἰ. efecto
op. τὸ αἴτιον ‘la causa’
ἕως τοῦ τελευταίου αἰτιατοῦ
2 adv. -ῶς con motivo, con razón
εἰπόντες γὰρ τὸ μὲν αἰ. τὸ δὲ ἄνευ αἰτίας εἶναι
αἰτιατός, ή, όν [ᾱ] produit par une cause, Arstt. An. post. 1, 9, 4 ; DL. 9, 97 ; τὸ αἰτ. Arstt. An. post. 2, 16, 1, l’effet (p. opp. à τὸ αἴτιον, la cause).
Étym. αἰτιάομαι.
αἰτιατός, [ᾱτ], verursacht, bes. τὸ αἰτ. bei den Philosophen causatum, dem αἴτιον gegenüberstehend, Arist. anal. post. 1.7 ; vgl. DL. 9.97.