αἰτιατική Save Bailly 2024 αἰτιατική, ῆς (ἡ) [ᾱ] (s. e. πτῶσις) accusatif, t. de gr. D. Thr. 656, 6 ; DH. 6, 800 Reiske ; Dysc. Pron. 272a. Étym. αἰτιάομαι.