βαρυηχής
βαρυηχής, deep-voiced
βᾰρυ-ηχής, ές,
- deep-voiced, ταῖς φωναῖς D.S. 5.31, cf. Opp. H. 4.317; deep-roaring, θάλασσα Orph. Fr. 168.28; θόρυβος LXX 3 Ma. 5.48.
1 que emite ruido o sonido grave
ταῦροι
Ὠκεανός
αὔρη
• retumbante de voces, D.S.5.31,
αὐδή
θόρυβος
2 que provoca graves lamentos S.OC 1560, cf. Sch.ad loc.
βαρυ·ηχής, ής, ές [ᾰῠ] qui produit un bruit fort ou retentissant, DS. 5, 31 ; Orph. Arg. 1350 ||
➳ Dor. βαρυαχής [ᾰᾱ] Ar. Nub. 277.
Étym. β. ἦχος.
βαρυηχής, ές, schwer, d.i. laut rauschend, tosend, αὐδή Opp. H. 4.317 ; Qu.Sm. 4.60 u. A.; in Prosa, DS. 5.31.
βαρυηχής
- deep-voiced, Ar.