βαρυήκοος
βαρυήκοος, hard of hearing
βᾰρυ-ήκοος, ον, (ἀκούω)
- hard of hearing, Aret. SD 1.4, Poll. 2.81.
- II Act., impairing the hearing, νότοι Hp. Aph. 3.5, cf. Ph. 2.99, S.E. M. 6.49.
1 duro de oído de pers., Aret.SD 1.4.3, Poll.2.81.
2 gravoso, dañoso para el oído
νότοι
βαρυ·ήκοος, ος, ον [ᾰῠ]
1 qui a l’ouïe dure, Arét. 307, 8 ||
2 qui produit la dureté de l’ouïe, Hpc. 50, 34 ; 1247a ; Phil. Sext.
Étym. β. ἀκούω.
1. hardhorend.
2. van de wind oorverdovend
βαρυήκοος, schwer hörend, Hippocr. u. Sp.