βαρύθω
βαρύθω, to be weighed down
- to be weighed down, βαρύθει δέ μοι ὦμος ὑπʼ αὐτοῦ [τοῦ ἕλκεος] Il. 16.519; βαρύθει δέ θʼ ὑπʼ αὐτῆς (sc. ὕβρεως) Hes. Op. 215; καμάτῳ A.R. 2.47; ὑπὸ κύματος Nic. Th. 135.
- 2 abs., to be heavy, στάλα AP 7.481 (Philet.); βαρύθεσκε . . γυῖα A.R. 1.43:—Pass., Max. 212, Q.S. 13.6.
1 c. suj. de partes del cuerpo oprimir, pesar
βαρύθει δέ μοι ὦμος ὑπ' αὐτοῦ (τοῦ ἕλκεος)
βαρύθεσκέ οἱ ἥδη γυῖα
ya le pesaban los miembrosεἴθ' ... μηδ' ... καμάτῳ τε καὶ εἰρεσίῃ βαρύθοιεν (χεῖρες)
2 c. suj. de pers. y anim. sentir cansancio o pesadumbre
βαρύθει δὲ ὑπ' αὐτῆς (ὕβρεως)
se ve abrumado por ellaβαρύθοντες ὀδμῇ λευγαλέῃ
(ὄφις) ὑπὸ κύματος βαρύθει
3 causar pesadumbre
ἀδρανίη βαρύθουσα
ἁ στάλα βαρύθουσα
τόκος βαρύθων
[βαρύς.]
To be weighed down: βαρύθει μοι ὦμος (has lost its power) Il. 16.519.
- 1to be weighed down, Il., Hes.
- 2to be heavy, Anth.