διακράζω
διακράζω, to scream continually
διακράζω, pf. διακέκρᾱγα,
- have a screaming-match, Ar. Av. 306; δ. τινί pit oneself against another at screaming, Id. Eq. 1403.
I
1 chillar, gritar
οἷα πιπίζουσι καὶ τρέχουσι διακεκραγότες
διακεκραγότος
a voz en grito
• c. dat. competir en gritos c. dat.
πόρναισι καὶ βαλανεῦσι
2 predicar
ἆρα δυνήσονται ἀκούειν ... διακεκραγότος Μιχαίου;
• manifestarse públicamente
ὅπως ἂν ... ἐφ' οἷς ἐνδόξως διέκραζων (l. -ον) μέγιστα ἡσθῶ
II tr. proclamar
ταῦτα διακέκραγεν ὁ γραμματεύς
δια·κράζω :
1 crier continuellement, Ar. Av. 307 (part. pf. plur. διακεκραγότες) ||
2 crier à qui mieux mieux : τινί, Ar. Eq. 1403 (inf. pf. διακεκραγέναι) avec qqn.
διακράζω, (κράζω), durcheinander schreien ; διακεκραγότες Ar. Av. 307 ; τινὶ διακεκραγέναι, mit Jemandem um die Wette schreien, Eq. 1400.
διακράζω
fut. ξω
- Ito scream continually, Ar.
- IIδ. τινί to match another at screaming, Ar.