διαμελισμός
διαμελισμός, dismemberment
διαμελ-ισμός, ὁ,
- dismemberment, Plu. Es. carn. 1 2.996c: pl., Isid. ib. 355b.
desmembramiento
διαμελισμός, οῦ (ὁ) démembrement, Plut. M. 355b.
Étym. διαμελίζω.
διαμελισμός, ὁ, Zerstörung, Plut. Is. et Os. 11.