διάμειπτος
διάμειπτος, communicable
διάμειπτος [ᾰ], ον,
- communicable, Sapph. 14.
mudable, cambiable
ταῖς κάλαισ' ὔμμιν <τὸ> νόημμα τὦμον οὐ διάμειπτον
para vosotras, que sois bellas, mi pensamiento no es mudable
δι·άμειπτος, ος, ον [ᾰ] changeant, Sapph. (Dysc. Pron. 384c).
Étym. διαμείβω.
διάμειπτος, abwechselnd, veränderlich, Sapph. frg. bei Apoll.Dysc. pron. 384c.