διανοητός
διανοητός, that which is
διανο-ητός, ή, όν,
- that which is or can be thought about, τὸ δ. καὶ νοητόν Arist. Metaph. 1012a2, cf. 1021a30; οὐδὲ δ. not even thinkable, Plu. Comm.not. 2.1081a, cf. Procl. Inst. 123.
I
1 que es objeto de la razón
νοητός
‘objeto del entendimiento’οὔτε οὖν δοξαστὸν τὸ θεῖον οὔτε διανοητὸν οὔτε νοητόν
2 que puede ser objeto de pensamiento, pensable, concebible
τό τε γὰρ διανοητὸν σημαίνει ὅτι ἔστιν αὐτοῦ διάνοια
τὰ μηδὲ διανοητὰ ψεύδεται
ἀσώματον
• perceptible con la mente
op. ἁπτός ‘perceptible por los sentidos’ αἱ μὲν (φαντασίαι) ... ἁπταὶ γὰρ οὐκ οὖσαι, διανοηταὶ δέ
II adv. -ῶς racionalmente Procl.in Ti.1.448.25
• conscientemente Eust.25.33, Eustr.in APo.24.14.
διανοητός, ή, όν, sur qui ou sur quoi s’exerce la pensée, Arstt. Metaph. 3, 7, 3 ; 4, 15, 8.
Étym. vb. de διανοέομαι.
διανοητός, denkbar, zu verstehen ; Arist. anal.pr. 1.53.