διαρροή
διαρροή, that through which something flows, a pipe
διαρροή, ἡ,
- channel, pipe, πνεύματος διαρροαί the wind-pipe, E. Hec. 567; of a stream, αἱ δ. τοῦ Ῥειτοῦ SIG 86.15 (Eleusis, v B. C.).
- II flowing through, ἡ ἄνω τε καὶ κάτω τοῦ ὠκεανοῦ διαρροή, ebb and flow, D.C. 39.41.
I
1 cauce, corriente
τὰς διαρροὰς τ Ρρε[τ]
2 anat. conducto
τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς
οἶνος περάσας πλευμόνων διαρροάς
II flujo y reflujo
πρὸς τὴν ἄνω τε καὶ κάτω αὐτοῦ (del océano) διαρροήν
διαρροή, ῆς (ἡ)
1 (διά, de côté et d’autre) écoulement de côté et d’autre, d’où flux et reflux, DC. 39, 41 ||
2 (διά, à travers) passage pour l’écoulement, conduit (de l’air) Eur. Hec. 567, au plur.
Étym. διαρρέω.
διαρροή, ἡ, der Durchfluß, πνεύματος διαρροὰς τέμνει, der Durchgang des Atems, Luftröhre, Eur. Hec. 567 ; ἡ ἄνω καὶ κάτω δ. τοῦ ὠκεανοῦ, Ebbe u. Flut, DC. 39.41.
διαρροή, ἡ,
διαρρέω
- that through which something flows, a pipe, πνεύματος διαρροαί the wind- pipe, Eur.