διαρριπτέω
I tr. lanzar, echar a un lado y a otro, dispersar c. ac. de cosa y dat. de pers.
κάρυα ... δούλω διαρριπτοῦντε τοῖς θεωμένοις
τῷ δήμῳ ... χρήματα
τὰ σκευάρια ... διερρίπτουν εἰς τὴν ὁδόν
• part. pas. subst.
τὸ διαρριπτούμενον
lo dispersado al fundir la plata
II intr.
1 lanzarse dando saltos a un sitio y a otro
ἐν τῇ θαλάττῃ διαρριπτῶν
2 en v. med. dispersarse
διαρριπτοῦνται ἐσχάραι πυρός
τὰ ἐπ' αὐτῆς (sc. γῆς) καλὰ διαρριπτεῖται
δια·ρριπτέω-ῶ (seul. prés. et impf.)
I tr.
1 jeter de côté et d’autre, lancer de tous côtés (des projectiles, etc.) Ar. Vesp. 59 ; δ. ταῖς οὐραῖς ou τὰς οὐράς, Xén. Cyn. 9, 23, remuer la queue, en parl. de chiens ||
2 disperser : εἰς τὴν ὁδόν, Eschn. 1, 59, Baiter-Sauppe, sur la route ||
II intr. en appar. (s. e. ἑαυτόν) se jeter de côté et d’autre : ἐν τῇ θαλάττῃ, Xén. Cyn. 5, 8, s’élancer en cherchant çà et là dans la mer.
διαρριπτέω, nur praes. u. impf., = δίαρρίπτω, Aesch. 1.59, u. sanft bei Att.