δυσκάτακτος
δυσκάτακτος, hard to break
δῠσ-κάτακτος, ον,
- hard to break, Thphr. HP 3.7.4, Dsc. 3.22, Apollod. Poliorc. 139.8.
difícil de romper
μηχανήματα
δυσ·κάτακτος, ος, ον [κᾰ] difficile à briser, Th. H.P. 3, 7, 4.
Étym. δ. κατάγνυμι.
δυσκάτακτος, schwer zu zerbrechen, Theophr. u. a.Sp.