δυσκάθαρτος
δυσκάθαρτος, hard to satisfy by purification
δῠσ-κάθαρτος [κᾰ], ον,
- hard to purify, Ph. 1.239, al.; hard to purge, πνεύματα Plu. Bruta anim. 2.991b, cf. Dsc. 5.69.
- II hard to satisfy by purification or atonement, δ. Ἅιδου λιμήν, of the house of the Labdacidae in which murders never ceased, S. Ant. 1284 (lyr.); δαίμων Ar. Pax 1250.
1 de divinidades difícil de aplacar o eludir mediante purificación, implacable, ineludible, funesto
ᾍδου λιμήν
ὦ δυσκάθαρτε δαῖμον
¡oh destino implacable!
2 difícil de purificar, impuro
ἄγη δ.
γνώμη
ψυχή
δ. καὶ μιαρός
3 medic. difícil de purgar
πνεύματα
τὰ ἐν τοῖς ἕλκεσι δυσκάθαρτα
αἱ ἐκ τοκετοῦ δυσκάθαρτοι
δυσ·κάθαρτος, ος, ον [κᾰ]
1 difficile à purifier, Plut. M. 991b ||
2 difficile à fléchir par des expiations, c. à d. qui exige victime sur victime, Soph. Ant. 1285 ; Ar. Pax 1250.
Étym. δ. καθαίρω.
δυσκάθαρτος, schwer zu reinigen ; πνεῦμα Plut. Gryll. 8 ; – schwer auszusöhnen, nicht durch Sühnopfer zu besänftigen, ᾍδου λιμήν Soph. Ant. 1270 ; δαίμων Ar. Pax 1250.
δυσκάθαρτος
δυσ-κάθαρτος, ον
καθαίρω
- hard to satisfy by purification or atonement, Soph., Ar.