δυσαφαίρετος
δυσαφαίρετος, hard to take away
δῠσ-αφαίρετος, ον,
- hard to take away, Arist. EN 1095b26; hard to remove, of an application, Gal. 12.356.
difícil de quitar
φθεῖρες ... ἀπὸ χρωτός
• fig.
τἀγαθὸν ... δυσαφαίρετον εἶναι μαντευόμεθα
adivinamos que el sentido del bien es difícil de arrebatar
δυσ·αφαίρετος, ος, ον [ῠᾰ] difficile à ôter, Arstt. H.A. 5, 31 ; Nic. 1, 5, 4.
Étym. δ. ἀφαιρέω.
δυσαφαίρετος, schwer wegzunehmen, Arist. H.A. 5.31, Eth. 1.5.4.
δυσαφαίρετος
δυσ-αφαίρετος, ον
ἀφαιρέω
- hard to take away, Arist.