Logeion | δυσάρεστος

δῠσᾰρεστ-ος, ον,

hard to appease, implacable, δαίμονες A. Eu. 928; ill-pleased, τι at a thing, Luc. Nav. 46; ill to please, fastidious, peevish, δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες E. Or. 232, cf. Isoc. 1.31, 12.8, X. Mem. 3.13.3 (Comp.), Diph. 63, Nicostr. 31 (Comp.), Plu. Sanit. 2.128d; ἀνοίας νόσημα δυσάρεστον Polystr. Herc. 1520.1; τὸ δ. displeasure, Plu. Sol. 25. Adv. -τως, ἔχειν πρός τι Id. Tranq. 2.476b.

I

1 de pers. difícil de contentar δαίμονες de las Erinis, A.Eu.928, del filósofo Heráclito, D.L.1.88

• gener. descontentadizo, caprichoso πόλις E.El.904, ἄνδρες Ar.Ec.180, cf. Isoc.1.31, Diph.63, Arr.Epict.1.12.20, de los enfermos, ancianos δυσάρεστον οἱ νοσοῦντες E.Or.232, δυσαρεστότερος ... τῶν τε οἰκετῶν καὶ τῶν ἀρρωστούντων X.Mem.3.13.3, τὸ γῆρας Isoc.12.8, cf. Alciphr.4.17.1, πρὸς ἅπαντα D.Chr.32.28

• τὸ δ. carácter caprichoso τὸ δ. καὶ φιλαίτιον τῶν πολιτῶν Plu.Sol.25

• descontento ἄκουσον ἐμὴν δυσάρεστον ἀκουήν IAbonuteichos 6.1 (imper.), c. giro prep. τὸ πλῆθος ... δυσάρεστον ἐπὶ τῶν αὐτῶν μένον D.S.19.81, c. ac. rel. δυσάρεστοι ἔσεσθε τὰ ἐπὶ τῆς οἰκίας estaréis descontentos por las cosas de casa Luc.Nau.46.

2 de abstr. desagradable, molesto, antipático γνῶμαι πολλαὶ καὶ δυσάρεστοι E.IA 27, cf. Nicostr.Com.15, εὐθυμία Ph.1.357, cf. 2.23

• neutr. subst. τὸ πρὸς ἀλλήλους δ. Plu.2.148a.

II adv. -ως

1 con disgusto πρὸς ταῦτα δ. ἔχειν estar disgustado por esas cosas Plu.2.476b.

2 con molestias βαρουμένης ... τῆς ὑστέρας καὶ δ. ἔχουσης διὰ τὴν ἐπιφορὰν τῆς ὕλης Sor.1.12.18.

δυσ·άρεστος, ος, ον [ῠᾰ]

I mécontent : τι, Luc. Nav. 46, de qqe ch. ||

II difficile à contenter :

1 d’un caractère difficile, Xén. Mem. 3, 13, 3 ; Eur. El. 904 ; d’où chagrin, morose, Eur. Or. 232, El. 904 ; Isocr. 8d, 234c ; τὸ δυσάρεστον, Plut. Sol. 25, mauvaise humeur ||

2 p. suite, difficile à apaiser, implacable, Eschl. Eum. 928 ; τὸ δυσάρεστον, Plut. M. 148a, ressentiment, dispositions malveillantes ||

Cp. -ότερος, Xén. l. c. ; Alciphr. 2, 2.

Étym. δ. ἀρέσκω.

δυσ-άρεστος -ον [ἀρέσκω] moeilijk tevreden te stellen, onaangenaam, snel geïrriteerd: δυσαρέστους δαίμονας goden die men moeilijk tevreden kan stellen Aeschl. Eum. 928; δυσάρεστος ἡμῶν ... πόλις onze stad is snel geïrriteerd Eur. El. 904; γνῶμαι πολλαὶ καὶ δυσάρεστοι vele onaangename meningen Eur. IA 27; subst.: τὸ δυσάρεστον ontevredenheid Plut. Sol. 25.6.

δυσάρεστος, schwer zu begütigen, unversöhnlich ; δαίμονες Aesch. Eum. 888 ; dem etwas nicht recht ist, im Kompar., Xen. Mem. 3.13.3 ; unzufrieden, mißvergnügt, καὶ φιλόψογος Eur. El. 904 ; vgl. Ar. Eccl. 180 ; Isocr. 1.31 u. Sp., wie Luc. Navig. 46 ; τὸ δ., = δυσαρέστησις, Plut. Sol. 25, Num. 4.

δυσάρεστος δυσ-άρεστος, ον

- - 1hard to appease, implacable, Aesch.: — ill to please, peevish, morose, Eur., Xen.
  - 2illpleased, τινι with one, Eur.: τὸ δυσάρεστον displeasure, Plut.

Menu

Word wheel

δυσάρεστος

Saved

Recent