δυσβουλία
δυσβουλία, ill counsel
δῠσ-βουλία, ἡ,
- ill counsel, A. Th. 802, Ag. 1609, S. Ant. 95: pl., ib. 1269 (lyr.).
despropósito, decisión funesta
συνάψας μηχανὴν δυσβουλίας
δυσ·βουλία, ας (ἡ) mauvais conseil, résolution funeste, Eschl. Ag. 1609 ; Soph. Ant. 95 ; Ar. Nub. 587 ; au plur. Soph. Ant. 1269.
Étym. δ. βουλή.
δυσβουλία, ἡ, Schlechtberatenheit, Torheit, VLL κακοβουλία, ἀφροσύνη ; Aesch. Spt. 784, Ag. 1591 Soph. Ant. 95 Ar. Nub. 578.
δυσβουλία, ἡ,
- ill counsel, Aesch., Soph. from δύσβουλος