δυσβίοτος
δυσβίοτος, making life wretched
δῠσ-βίοτος [ῐ], ον,
- making life wretched, πενίη AP 7.648 (Leon.).
que hace la vida penosa, que amarga la vida Alc.130(b)1 (dud.),
πενίη
δυσ·βίοτος, ος, ον, dont la vie est pénible, Anth. 7, 648.
Étym. δ. βίοτος.
δυσβίοτος, elend lebend ; πενίη Leon.Tar. 64 (VII.648).
δυσβίοτος
δυσ-βίοτος, ον
- making life wretched, πενίη Anth.