δυσθαλής
δυσθαλής, hardly growing
δῠσ-θᾰλής, ές,
- hardly growing, Cratin. 405, Alex.Mynd. ap. Ath. 9.393a.
que crece con dificultad s. cont., Cratin.443,
ὀρτυγομήτρα
δυσ·θαλής, ής, ές [ᾰ] qui pousse difficilement, chétif, A. Mynd. (Ath. 393a) ; Crat. (Com. fr. 2, 197).
Étym. δ. θάλλω.
δυσθαλής, ές, schwer, langsam wachsend, Alex.Mynd. bei Ath. VIII.393a ; Cratin. bei Hes. δυσαυξής.