δύσηρις
δῠσ-ηρις, ιδος, ὁ, ἡ,
- = δύσερις I, Pi. O. 6.19, Axiop. 1.4: Att. form of δύσερις acc. to Moer. 126.
δύσ·ηρις, ις, ι [ῠ] poét. c. δύσερις, Pd. O. 6, 33 ; et att. sel. Mœr. p. 126.
δύσηρις, nach den Atticisten eigtl. att. Form von δύσερις, feindselig, nur Pind. Ol. 6.19.
δύσηρις
- 1prone to quarrel οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτʼ ὦν φιλόνικος ἄγαν μαρτυρήσω (byz.: δύσερις codd.) O. 6.19
δύσηρις
δύσ-ηρις, ιδος
poet. for δύσερις 1, Pind.