εὐάντητος

εὐάντ-ητος, ον, (ἀντάω)

• accessible, gracious, θεός BMus.Inscr. 1012 (Chalcedon, i B.C.); Μήτηρ θεῶν IG 3.134, Bull.Soc.Alex. 4.188 (ii B.C.).
• • II acceptable, ἄγρη Opp. C. 2.488, cf. H. 2.149.

εὐάντητος, dem man leicht, gern begegnet, freundlich, mild, θεός, gnädig, Ep.adesp. 203 (APP 283); νύξ u. ä., Orph. u. a. sp.D. Auch ἄγρη, ἐδωδή, angenehm, Opp. C. 2.488, Hal. 2.149.

εὐάντητος εὐ-άντητος, ον ἀντάω

• accessible, gracious, Anth.