εὐαστικός
εὐαστ-ικός, ή, όν,
- Bacchanalian, ἐπίρρημα, ἀναφώνημα, A.D. Adv. 121.21, Hsch. s.v. εὔσαμα.
εὐαστικός, ή, όν, qui sert à exprimer le cri des Bacchantes, Dysc. Adv. 531, 17.
Étym. εὐάζω.
εὐαστικός, bacchantisch, VLL.