θέλεος
θέλεος, willing
θέλ-εος, ον,
- willing, θ. ἀθέλεος, Lat. nolens volens, A. Supp. 862 (lyr.).
θέλεος, ος, ον, de bon vouloir : θέλεος ἀθέλεος, Eschl. Suppl. 875, bon gré mal gré.
Étym. θέλω.
θέλεος, freiwillig, nur Aesch. Suppl. 842, neben ἀθέλεος.