θελεμός
θελεμός, kindly (?)
θελεμός, όν,
- epith. of πῶμα, A. Supp. 1027 (lyr.): glossed by οἰκτρόν, ἥσυχον, Hsch.; but, = θελημός, acc. to Hdn.Gr. 1.171, cf. EM 103.48. Adv. -μῶς Hsch.
θελεμός, ός, όν, qui coule ou jaillit de soi-même, ou p.-ê. fécondant, en parl. du Nil, Eschl. Suppl. 1027.
Étym. p.-ê. pré-grec.
θελεμός, (nach Arcad. so zu akzentuieren, der es wie EM. mit ἐθελημός zusammenstellt), nur Aesch. Suppl. 1007, ποταμοὺς δʼ οἳ διὰ χώρας θελεμὸν πῶμα χέουσιν, freiwillig, von selbst strömend ; od. nach Anderen von θάλλω, θηλέω, nährend, befruchtend.