θηρευτικός
θηρευτικός, of or for hunting
θηρ-ευτικός, ή, όν,
- of of for hunting, κύνες θ. hounds, Ar. Pl. 157, X. Lac. 6.3; βίος θ. the life of hunters, Arist. Pol. 1256b2: ἡ -κή (sc. τέχνη) hunting, the chase, Pl. Plt. 289a, cf. Sph. 223b.
- 2 c. gen., hunting after, τῆς τροφῆς Arist. HA 488a19: metaph., θ. τέχνη ἀνθρώπων Pl. Euthd. 290b.
θηρευτικός, ή, όν :
1 de chasse, propre à chasser ; κύνες θ. Ar. Pl. 157 ; Xén. Lac. 6, 3, chiens de chasse ; βίος θ. Arstt. Pol. 1, 8, 8, vie de chasseur ; ἡ θηρευτική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 289a ; τὸ θηρευτικόν, Plat. Soph. 221b, l’art de chasser ; fig. Plat. Euthyd. 290b ||
2 qui va à la poursuite de, gén. Arstt. H.A. 1, 1, 27.
Étym. θηρευτός.
θηρευτικός, = θηρατικός, z.B. κύνες Ar. Pl. 157 ; Plat. Rep. V.459a ; ἡ θ., die Jagdkunst, Polit. 289a, wie τὸ θηρευτικόν Soph. 221b ; vgl. Euthyd. 290b.
θηρευτικός, ή, όν
- of or for hunting, κύνες θ. hounds, Ar., Xen.; βίος θ. the life of hunters, Arist. from θηρεύω