κάρβανος

κάρβᾱνος, ον,

• = βάρβαρος, outlandish, foreign, A. Supp. 914; χείρ Id. Ag. 1061, cf. Lyc. 1387: also καρβάν, Hsch. s.v. ἐκαρβάνιζεν; acc. καρβᾶνα, αὐδάν A. Supp. 129 (lyr.).