καρατόμος
καρατόμος, beheading
καρα·τόμος, ος, ον [ᾰᾱ] qui tranche la tête, Eur. Rhes. 606 ; Lyc. 187.
Étym. κ. τέμνω.
καρατόμος, [ρᾱ], den Kopf abschneidend, köpfend ; σφαγαί Eur. Rhes. 606 ; τινός Lycophr. 187.
καρατόμος, beheading