κακοδαιμονικός
κακοδαιμονικός, bringing unhappiness
κᾰκοδαιμον-ικός, ή, όν,
- bringing unhappiness or misfortune, πικρία Phld. Ir. p.56 W., cf. D.L. 7.104, S.E. M. 9.176.
κακοδαιμονικός, ή, όν [ᾰ] qui porte malheur, DL. 7, 104 ; Sext. 428 Bkk.
Étym. κακοδαίμων.
κακοδαιμονικός, Unglück bringend ; DL. 7.104 ; S.Emp. adv.phys. 1.176.