καλλιεπέω
καλλιεπέω-ῶ, bien parler, parler agréablement, avec élégance, Plat. Ap. 17b ; Arstt. Rhet. 3, 2 ||
Moy. m. sign. Thc. 6, 83 ; Plat. Hipparch. 225c ||
➳ Part. pf. pass. κεκαλλιεπημένος, Plat. Ap. 17b.
Étym. καλλιεπής.
καλλιεπέω, schön reden ; κεκαλλιεπημένοι λόγοι ῥήμασί τε καὶ ὀνόμασι Plat. Apol. 17b ; Arist. rhet. 3.2.
Med. in derselben Bdtg, Thuc. 6.83.
Med. in derselben Bdtg, Thuc. 6.83.