κατάκριμα
κατάκριμα, condemnation, judgment
κατά-κρῐμα, ατος, τό,
- condemnation, judgement, D.H. 6.61.
- 2 punishment, fine, damage, CPR 1.16 (i A. D.), PAmh. 2.114.8 (ii A. D.), Ep.Rom. 5.16, 8.1.
κατάκριμα, ατος (τὸ) [ῑ] sentence de condamnation, DH. 6, 61 ; Spt. Sir. 43, 12 ; NT. Rom. 5, 16 et 18 ; 8, 1.
Étym. κατακρίνω.
κατάκριμα, τό, die Verurteilung, bes. Todesurteil, Sp., wie Dion.Hal. 6.61.
κατάκριμα
κατάκρῐμα, ατος, τό,
- condemnation, judgment, NTest. from κατακρί_νω