κατάλειμμα
κατάλειμμα, remnant
κατάλειμμα, ατος, τό,
- remnant, LXX Ge. 45.7, al.
- 2 v. κατάλημμα.
κατάλειμμα, ατος (τὸ) reste, Spt. Gen. 45, 7 ; 2 Reg. 14, 7, etc. ; Gal. 14, 456.
Étym. καταλείπω.
κατάλειμμα, τό, das Uebriggelassene, der Ueberrest, das Ueberbleibsel, LXX u. a.Sp.